چهل سالگی انقلاب

یادداشت ویژه

یادداشت ویژه


داشتن اصالت و هویت تاریخی برای یک ملت، به مثابه ریشه های یک درخت تناور است که تندبادهای حادثه، توان کندن آن را ندارند؛ اما این هویت تاریخی را باید لابلای کوچه های تنگ و خانه ها و بناهای تاریخی آن جستجو کرد و بوی کاهگل یک بنای تاریخی، ترجمان اصالت را در منظر مخاطبانش عرضه می-کند.
چه کنیم که مدرن¬شدن، روندی است که اصالت و هویت را زخمی می¬کند و زخمه¬های همین مدرن¬شدن را در جای جای شهر می¬توان دید آنجا که بناهای قدیمی فرو می¬ریزند و به جایش آپارتمانهای بلند مرتبه، سبز می شوند.
اما ای کاش این کلیشه سازی و همرنگ زمان و مکان شدن، فقط در زندگی مادی و دنیایی ما بود و به سراغ داشته های فرهنگی و معنوی خود نمی رفتیم.
یکسان سازی مزار شهدا، از جمله اشتباهات تاریخی ما بود؛ در گذشته مزار هر شهید، بازتاب یک نسل و یک خانواده بود و تصویر هر شهید با زائرانش سخن می گفت. اسباب و لوازم کنار عکس مزار هر شهید، به نوعی بازتاب یک تاریخ بود؛ قرآن، پلاک، چفیه، سربند، ظرف گلاب و بسیاری لوازم دیگر، هر کدام مفهومی برای هر شهید بود و هر تک قاب عکس، فریادگر ایستادگی و سرافرازی بود و نسلهای آینده با نظاره بر این مزارهای پر یاد و خاطره، می پرسیدند که «بأی ذنب قتلت؟»
اما افسوس که مزار شهدا نیز همچون زندگی هایمان، یکسان سازی شد و همه شهدا را در یک سنگ مزار سیاه و یک تصویر محو، خلاصه کردیم و از خود این پرسش را مطرح نکردیم که «هر شهید پرچمی برای استقلال و شرف این سرزمین است» و ما باید حرمت مزار شهدای سابق و اصالت و هویت آن را که در ناهمسانی اش بود حفظ می کردیم.
گذشته ها، گذشته است، اکنون باید به آینده نظر داشت و در باغ¬موزه دفاع مقدس زنجان که در حال طراحی و برنامه ریزی است، باید بازگشت به آن فضا را تجربه کرد و با شبیه سازی مزار شهدای سابق زنجان، اشتباه خود را جبران کنیم و بگذاریم عکسهای شهدا، با ما سخن بگویند.